SZYKUJEMY SIE NA WYPRAWE NAD BRZEGIEM DUNAJU

sobota, 20 lipca 2013

W wagonie rowerowym

Wstaliśmy o 6 rano, by spokojnie zorganizować się do wyruszenia na pociąg o 8:15. W drodze na dworzec mieliśmy jeszcze mikro spotkanie z rodzicami. Czekali na nas na przystanku pod hotelem Hyatt. Pomachali nam na pożegnanie. Na dworzec dojechaliśmy sprawnie, mając 15 minutowy zapas czasu.  IC 110 Varsovia przyjechał na czas i odjechał punktualnie. Niepotrzebnie martwiliśmy się, jak poradzimy sobie z zapakowaniem rowerów i całego ekwipunku do pociągu. Okazało się, że nasz wagon ma szerokie przesuwane drzwi otwierające się automatycznie.  Swobodnie weszliśmy z rowerami, nawet nie zdejmując sakw. Na peron również wjazd był komfortowy. Wielką windą bezpośrednio na peron 3, z którego, z toru 2 odjechaliśmy wygodnie ulokowani w wagonie numer 350. Przez 4h15 min dojechaliśmy do Zebrzydowic. Kierownik pociągu poinformował, że mamy nadwyżkę czasową, choć w Katowicach było 5 minutowe opóźnienie. Tam też wysiadł chłopak, który towarzyszył nam od dworca centralnego. Opowiedział, że z Katowic jedzie na wyprawę rowerową na Korsykę. Miał górski rower, wielkie płaskie koło czyli namiot i dużą torbę. No, ale cały jego ekwipunek podczas rajdu ma być wieziony zorganizowanym transportem. Do przejechania będzie miał dystans podobny do naszego, który zamierza pokonać w 10 dni. Do Pragi przyjechalismy punktualnie. Pomimo długiej kolejki do kasy, udało się kupić bilety 15 minut przed odjazdem pociągu. Okazało się, że ekspres Albert Einstein odjeżdża z peronu 2-go, tego samego, na którym wysiedliśmy z pociągu z warszawy. Tym razem nie ma jednak specjalnego wagonu i musimy zdjąć sakwy,aby zmieścić rowery w drzwiach. Już z pociągu wysyłamy sms do Paryża, aby odwołać rezereację hotelu w Pradze która została zrobiona na wypadek gdybyśmy nie zdążyli na Alberta Einsteina. Pociąg już nie jest taki wygodny. W środku jest bardzo duszno. Mamy dwóch współpasażerów. Aby dać odpocząć stopom, zdejmujemy buty. Nasi towarzysze podróży postanowili zrobić to samo i w przedziale trudno jest wytrzymać. Za oknami falują porośnięte lasem pagórki. Właśnie minęliśmy słynne z browaru Pilzno. Próbujemy z okna zrobić zdjęcie pięknego, zabytkowego budynku dworca.  Na granicy czesko niemieckiej wysiada bardzo dużo osób i do samego Regensburga jedziemy w przedziale sami. Ciasteczka w kształcie misiów, stanowiące darmowy poczęstunek, zostają skonsumowane. Mamy ze sobą nadmuchiwane poduszki. Pomarańczowe słońce powoli chowa się za horyzontem. Wyciągamy się na siedzeniach i drzemiemy. Tak jak było zaplanowane o 21:30 wjezdzamy na stację w Regensburgu. Ruszamy w kierunku starego miasta. Na ulicy Maksymiliana siadamy w tureckim barze i jemy dwa falafle na kolacje. Ulica niezbyt ciekawa, czy to ma być to stare miasto, o którym wiemy z przewodnika, że jest wpisane na listę dziedzictwa kulturowego Unesco? Nie, prawdziwe stare miasto będzie dopiero kilkaset metrów stąd. Przejeżdżamy pod wielką katedrą, która oświetlona robi spore wrażenie. Na jej stopniach siedzą ludzie, wokoło panuje gwar. Dużo turystów, ale jest fajnie. Jedziemy kamiennym mostem zbudowanym w XII wieku. Skręcamy do parku. Życie ratuje nam latarka czołowa zamocowana na głowie. Gdyby nie ona z pewnością zgubilibyśmy się w ciemnościach. Dzięki niej mamy nie tylko oświetloną mapę, ale i dodatkowy reflektor. Trasa jest świetnie oznakowana, ale kiedy wjeżdżamy do lasu jest kompletnie czarno. W czeluściach pedałujemy kilka kilometrów nad Dunajem. Towarzyszy nam rechot żab. Wreszcie decydujemy się skręcić w bok od rzeki w miejscu gdzie z oddali widzieliśmy świecące oczy kota. Kluczymy uliczkami wsród uśpionych willi. Pytamy napotkanych ludzi o drogę.  Już niedaleko. Mamy nocleg w wielkim, jak się okazuje samoobsługowym motelu. Nie ma żadnego personelu. Przy pomocy specjalnego terminalu samoobsługowego wstukujemy nazwisko i płacimy za pokój nr 39. Zamiast kluczy maszyna wypluwa wydrukowany kod na karteczce. Rowery przypinamy łańcuchem na zewnątrz. O pólnocy jesteśmy już w pokoju i po posłuchaniu jak Richard Gere mówi po niemiecku na kanale telewizji rtl, zasypiamy.




piątek, 19 lipca 2013

Jesteśmy spakowani

Jest 1:30 i dopiero kladziemy sie spac. Wstajemy około 6:00. Dziś był w Warszawie przyjemny, letni dzień. Pod wieczór spadł, krótki, ulewny deszcz. Pakowanie przebiegło spokojniej niż rok temu. Nie zabieramy jedzenia, no i mamy wiecej sakw co ułatwia posegregowanie rzeczy. Niestety w czasie montażu bagażników, element jednego z nich złamał nam się. Zaryzykujemy i powiesimy na nim jednak sakwy. Mamy nadzieje, że konstrukcja wytrzyma. Tymczasem zasypiamy.

czwartek, 18 lipca 2013

Ekwipunek w komplecie

Doczekaliśmy się wreszcie na sakwy i przednie bagażniki, które dostarczył dziś po południu kurier. Wieczorem, przy świetle latarni zamocowaliśmy jeden z bagażników. Drugi zamocujemy jutro rano. W tym tygodniu przyszedł też przewodnik z niemieckiego wydawnictwa i drugi kupiony na ebay-u od angielskiego rowerzysty. Wczoraj byliśmy na myjni i umyliśmy rowery, a potem zajrzeliśmy do punktu xero, aby wydrukować "sekretne cv", związane z pewną rowerową pracą. Dziś kupiliśmy też specjalny zestaw buteleczek na kosmetyki. Poza tym mamy za sobą bardzo intensywne dni: zakończyliśmy sukcesem 3-dniowy remont w łazience na madalińskiego, zwróciliśmy drogocenny odkurzacz i odebraliśmy brakujące dokumenty od nowych najemców. Nasza eskapada zaczyna się właściwie już jutro. Pakujemy się, może testowo pojedziemy na dworzec by znaleźć wygodne miejsce do sprowadzenia rowerów na peron. No, a pojutrze rano odjazd.







sobota, 13 lipca 2013

Wielka woda w Passau

Wieczorem oglądaliśmy jeszcze zdjęcia z Passau wykonane na początku czerwca. Nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, że powódź była tak olbrzymia. Domy zalało chyba do wysokości pierwszego piętra. Na zdjęciu widac też, że przykryło prawie całe latarnie. Woda dawno opadła, ale czy zostało uprzątnięte błoto, gałęzie i inne rzeczy niesione przez rozlany Dunaj? Czy da się przejechać ścieżką nad rzeką? Nie wiemy. Będziemy się jeszcze dowiadywać.

Franz Kafka kontra Albert Einstein

Od tygodnia już wiemy, że tak jak rok temu jedziemy na wyprawę rowerową. Bogatsi o rozmaite doświadczenia z zeszłego roku, dokładamy starań by ograniczyć nieprzyjemne niespodzianki, które nas spotkały w Skandynawii. W zeszłym roku wielokrotnie musieliśmy zmieniać dętki. Aby tym razem tego uniknąć wymieniliśmy tylne opony w obu rowerach. Zainwestowaliśmy niemało, bo w sumie 250 zł, w specjalne, wzmocnione opony z antyprzebiciową wkładką. Zamontowaliśmy też nową nóżkę w jednym z rowerów, dodatkowe lusterko w drugim, wymieniliśmy klocki hamulcowe i przyczepiliśmy z powrotem błotnik na przednie koło, który od powrotu z Danii leżał w piwnicy. Przed chwilą zadzwoniliśmy na camping do Regensburga. Ledwo mówiący po angielsku pracownik recepcji potwierdził nasze obawy: po 22-giej nie da sie raczej zameldować na campingu. Ekspress Albert Einstein przyjezdza dopiero o 21:30 wiec byloby bardzo malo czasu. Wygląda na to, ze przenocujemy jednak w Pradze i do Regensburga wyruszymy dopiero w niedzielę rano ekspresem Franz Kafka. Na internetowym forum znalezlismy niepokojącą informacje, zilustrowaną zdjęciami z ulic Passau, na których jest mnóstwo błota po powodzi, która była miesiąc temu. Czy jest nadzieja, że przez te kilka tygodni posprzątali błoto ze ścieżek rowerowych? Czy czasem campingi nie były zalane i może teraz są zamknięte? Dzwonimy jeszcze do wypożyczalni rowerów w Passau, ale tam mówią nam tylko o stronie internetowej. Sprawdzamy tą stronę ale nic tam nie ma o powodzi. Może wszystko jest ok. Tak czy siak mamy już bilety na pociąg, których nie da się zwrócić. Póki co czeka nas ciężki tydzień: remont/wymiana kabiny prysznicowej na Madalińskiego, prawdopodobnie próba zwrotu garnków i odkurzacza kupionych przez rodziców, cztery dni pracy no i wreszcie pakowanie.



poniedziałek, 8 lipca 2013

Bilety na pociąg

Przedwczoraj kupilismy bilety na pociąg. Do ostatniej chwili wahalismy sie miedzy trzema opcjami wyjazdu, ktorych teraz szczegółowo nie będziemy ujawniać, bo możliwe, że zrealizujemy je kiedyś w przyszłości. Ostatecznie przesądził fakt, że takie, a nie inne bilety promocyjne dało się kupić. Przetestowanym podczas zeszłorocznej majówki pociągiem eurocity "Varsovia", w sobotę 20-stego lipca rano wyruszamy na południe. W Pradze zamierzamy przesiąść się na ekspress "Albert Einstein" i dojechać nim do Ratyzbony, miasta w Bawarii. Zgodnie z planem tam rozpoczniemy naszą wyprawę rowerową. 21 lipca zamierzamy wyruszyć  na wschód jadąc brzegiem Dunaju.

niedziela, 9 czerwca 2013

Pchli targ i Brama Brandenburska

Mielismy spać tylko do 9-tej, ale na dobre wstajemy dopiero o 9:40. O 11-stej musimy zwolnic pokój więc trzeba się zbierać. W hostelu jest ogólnodostępna kuchnia gdzie gotujemy sobie wodę na herbatę. Na sniadanie zostaly nam jeszcze kanapki z wczoraj i ogórki. Podczas jedzenia naradzamy się jak wykorzystać czas, który nam pozostał. Mamy tylko trochę ponad 4-ry godziny a opcji jest kilka. Ostatecznie decydujemy się zostawic plecak w hostelu i odwiedzić pobliski pchli targ Mauer Flea Market. Potem pewnie pojedziemy do Bramy Brandenburskiej no ale to jeszcze zobaczymy. Na dworze jest gorąco. Idziemy kawałek w stronę centrum, po drodze mijając stację Eberswalder Strasse, ktora jak się okazuje jest bardzo blisko i wczorajsza pomyłka z odczytaniem numerow niepotrzebnie nadłożyła nam sporo drogi. Nie jestesmy pewni jak duży jest pchli targ, do którego zmierzamy. Im bardziej sie do niego zbliżamy tym robi sie jednak coraz tłoczniej. Targowisko jest spore i atmosfera bardzo fajna. Widać, że dużo tu prawdziwych berlińczyków. Asortyment szeroki z przewagą różnych przedmiotów i mebli nad ciuchami co nas cieszy. Oglądamy zdjęcia wykonane w czasach NRD na Schonhauser Allee (ulicy przy, przy której był nasz hostel). Czarno białe fotografie są trochę w stylu tych jakie robił Doisneau w Paryżu. Cena za 1-dno sygnowane zdjęcie 12 euro, no ale w sumie nie wiemy gdzie je powiesimy i w dodatku trzeba będzie teraz jeszcze je nosić, a to nie będzie wygodne. Na targu jest sporo różnych lamp i stolików niektóre fajne ale dużo też poniszczonych gratów. Zastanawiamy sie czy byłby opłacalny ich import do Polski w celach handlowych? Wychodzimy z pchlego targu bez zakupów. Idziemy w stronę stacji U-bahn. Dochodzimy do Bernauer strasse gdzie jest miejsce pamięci związane z murem berlińskim. Domyślamy sie, że mauer znaczy chyba po niemiecku mur. Po krotkiej walce z biletomatem kupujemy dwa bilety całodniowe i jedziemy. Wysiadamy jednak z metra wcześniej i zaliczamy nieplanowaną atrakcję czyli Hakescher Hoffe. Jest to grupa pięknych kamienic , będących pozostałością po dawnej dzielnicy żydowskiej. W zasadzie liczą się połączone ze sobą podwórka tych kamienic, w których mieszczą się eleganckie butiki i galerie. Panuje tu przyjemny chłód. Szukamy jakiejś pamiątki do domu, standardowo powinien to być typowy magnes na lodówkę. Trafiamy na różne ale w większości są to nudne i w dodatku plaskie plakietki z nadrukowanymi zdjęciami Berlina. Ku naszej uciesze w jednym z podwórek natrafiamy na sklep, w którym sprzedają rozmaite gadżety będące wariacjami na temat piktogramu ampelmana.
Dla niewtajemniczonych ampelman to ludzik-symbol graficzny stosowany w sygnalizacji swietlnej na berlińskich przejściach dla pieszych. Ma on chrakterystyczną, wyrazistą formę prawdopodobne zastrzeżoną jako znak towarowy możliwy do stosowania tylko w mieście Berlinie. W sklepie można znaleźc ampelmana w niezliczonych formach: na koszulkach, kubkach, parasolach, spioszkach dla dzieci, są też lampy w kształcie ampelmana i wiele innych. Zgodnie z przewidywaniami mają też magnesiki na lodówkę. Kupujemy więc zielonego ludzika i dorzucamy jeszcze dwie filcowe podkładki pod kubki: jedną zieloną i jedną czerwoną. Zadowoleni z zakupów wracamy do s-bahnu i jedziemy już prosto do Branderbureger Tor. Wychodzimy z metra i przed nami wyrasta brama. Żadne z nas nie było tu wcześniej, ale samo miejsce dobrze znane ze zdjęć i filmów wojennych, na żywo nie rozczarowuje. Przechodzimy przez bramę w stronę Reichstagu. Właśnie odbywa się jakiś wyścig kolarski i pełno tu kolarzy. Służba porządkowa pilnuje i popędza wszystkich, przechodzących przez trasę. Do Reichstagu i szklanej kopuły kolejki nie ma ale wejść nie można bez wcześniejszej rejestracji no a do rejestracji jest jednak kolejka. Odpuszczamy i wracamy pod bramę a potem ruszamy w stronę pomnika Holocaustu. To wielka instalacja przestrzenna w formie labiryntu zbudowanego z ustawionych pionowo betonowych szarych płyt. Wrażenie fajne i bardzo łatwo tu zabłądzic. Zbliża się powoli 15:00 więc zaczynamy myśleć o powrocie do hostelu po plecak. Przedtem chcemy jeszcze jednak zobaczyć miejsce upamiętniające spalenie książek przez nazistowskich studentów Uniwersytetu Humboldta w 1933. W przewodniku ściągniętym w ostatniej chwili na iPada wyczytaliśmy, że łatwo to miejsce przeoczyć bo jest to niewielka szyba z pleksiglasu osadzona na powierzchni chodnika. I rzeczywiście musieliśmy się zapytać, żeby to znaleźć. Przez szybę widać jest znajdujące się pod ziemią pomieszczenie, w którym stoi pusty, biały regał bez książek. Nasz przewodnik cytuje słowa niemieckiego filozofa Heinricha Heinego, ktory podobno miał w 1821 roku (kiedy to spalono jego książki) powiedzieć: "Jeśli palą książki to spalą też ludzi"- no i jak wiadomo ta prognoza się w przypadku nazistów sprawdziła. Idziemy już teraz w stronę stacji s-bahnu mijając wyspę muzeów na Szprewie i katedrę berlińską. Wskakujemy do kolejki s-bahn i jedziemy już "naszą" dobrze znana trasa z przesiadką na Alexander Platz w linię U2. I znowu jestesmy na Shonhauser Allee, kupujemy lemoniade, tym razem o smaku mango. Zabieramy plecak z hotelu i dla odmiany wracamy do centrum na Hauptbanhoff tramwajem nr 1. Z okien tramwaju obserwujemy miejsca, w których byliśmy dzisiaj i pilnujemy planu czy tramwaj nas gdzieś nie wywiezie. Wysiadamy przy Friedrichstrasse i spędzamy ostatnie "berlińskie chwile" patrząc na wycieczkowe statki sunące po Szprewie. Na dworcu mało oryginalnie ale za to bez niespodzianek: jemy margeritę z Pizzy hut i po chwili już idziemy na peron 12 skąd z 15 minutowym opóźnienieniem odjeżdża nasz Eurocity Berlin-Warszawa. W domu powinniśmy być przed północą.